Start: Raetea summit
End: Mangamuka Bridge dairy
Afstand: 17 km (161 in totaal)
Het waaide goed op de top, dus dit was de eerste nacht dat het enigszins fris was en ik in m’n slaapzak heb geslapen. ‘s Ochtends ook een warm ontbijtje en rond 7 uur gaan Erin en ik op pad.
Het is fijn om met iemand te lopen zodat je niet helemaal alleen je route hoeft te vinden. Ook is het erg makkelijk om hier te vallen en jezelf te bezeren dus het is ook een fijn idee dat er dan iemand in de buurt is. Ik ben overigens in de hele Northland Forests maar 3 keer gevallen wat een erg laag gemiddelde is vergeleken met de mensen waar ik mee optrek. Het komt waarschijnlijk omdat ik toch wel heel voorzichtig probeer te doen met m’n knie, ik wel een redelijke balans heb, en doordat ik soms (net zoals op slackline) domweg vertik te vallen. Die laatste gevallen, waarbij ik uit een onmogelijke hoek toch nog een voet onder mezelf weet te wurmen, zijn wat minder goed voor m’n knie, maar reflex is reflex… Vandaag val ik 1 keer, ditmaal voorover. Met mijn gezicht op 10 cm vandaag de modder ben ik plots wel in staat mezelf op te drukken, met rugzak nota bene!
Na een uur of 4 komen we Matt en Mary weer tegen. Hoewel ze vanochtend met 2 uur voorsprong zijn begonnen zijn ze niet zo snel als gisteren. Ze hebben een niet zo comfortabele nacht gehad met possums om (en op!) de tent.
 Kort daarna lopen we het bos uit. Het is heerlijk weer wat uitzicht te hebben en te zien waar je eigenlijk naar toe loopt (ook al is dat nog een heel eind).
img_20161121_130817313_burst001
Onderweg kom ik een riviertje tegen, ¬†waar ik dankbaar gebruik van maak om de modder van m’n benen en schoenen te wassen en m’n watervoorraad bij te vullen (ik was gisterochtend met 4 liter op pad gegaan, maar dat is nu toch wel op). Terwijl ik half in de rivier zit, kom ik eerst een kerel met een kettingzaag tegen (het is blijkbaar zijn land) en vervolgens een groep jonge geitjes, die perse allemaal aan m’n voeten willen ruiken.. en die ruiken niet naar bloemetjes.
img_20161121_143319972
Het laatste stuk van de dag is “roadwalking”, 6 km op State highway 1, of in de berm als er daadwerkelijk verkeer aankomt. Ik ben niet zo’n fan, het is naar om continu te moeten focussen op aankomend verkeer. Ik had het graag willen ruilen voor nog een stukje bos, met modder en al.
Aan het eind van de dag kom ik aan in Mangamuka Bridge, met een kleine winkel! Hier kom ik ook Matt, Mary, Erin, Jessica en Casey tegen, mijn nieuwe “Trail family”. Die laatsten zijn trouwens om het bos heen gelopen over de snelweg, zij liever dan ik!
Bij de dairy kunnen we in een kamer slapen, we doen ons te goed aan broodjes en ijsjes en drogen al onze spullen op de parkeerplaats.
img_20161121_182350442_burst000_cover

One thought on “Dag 10: Super blij met een rivier, een ijsje en een bed.

  1. Wat een leuke beschrijving van weer een avontuurlijke dag! Leuk dat je in de Mangamuka Bridge dairy kon overnachten en wat zullen die ijsjes dan lekker smaken na zulke ontberingen. Dit was ook de dag dat je langs dat gedeelte van de trail met die onduidelijke update moest he? op 152/153 km. Dat vond ik maar niks twee compleet tegenstrijdige aanwijzingen in de trail status /trail notes op zo’n lastig traject. Gelukkig ook weer goed gekomen alhoewel ik later nooit meer van je gehoord heb of het nou links of rechts was…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *