Start: Merrivale
End: Martin’s hut
Afstand: 28 km (2890 totaal)
Bij het eerste ochtendgloren ga ik op pad. Het achtergrond geluid is echt bizar, en het lijkt wel alsof er zombies achter me aan zitten. Het is het namelijk bronstijd en er zitten hier veel hertenfarms. De mannetjes burlen erop los.
Met de lunch vandaag zien we voor het eerst Bluff, het eindpunt van onze tocht! Een rare gewaarwording, het lijkt zo dichtbij (toch nog 100 km te gaan). Om het af te leren krijgen we nog flink wat modder voor de kiezen en de laatste afdaling is meer glijden dan lopen. Ik loop samen met Kristen en Erin is al vooruit. Als we bij de hut aankomen zien we wel zijn tas, maar van Erin zelf is geen spoor te bekennen. We snappen al snel waarom, want als we water uit de regenton willen halen blijkt deze leeg. Er is dus wel veel modder, maar geen water te bekennen. Erin komt een half uur later terug met 2 flessen bruine vloeistof – dat is het best wat hij kon vinden. We verdelen het water wat we nog in onze tassen hadden om te drinken en gebruiken dit nieuwe water om te koken (dat is wel zo veilig, en de kleur valt niet meer op in een curry).
Martin’s hut is de laatste hut op de TA en ook nog eens een hele oude (uit 1905!). Het heeft 4 slaapplaatsen, en maar deels een vloer, waaronder flink wat muizen leven. Ik kan het weten want aangezien we met zijn vijven zijn, dubbelen wie er er op de vloer mag slapen. Ik “win”. We¬†barricaderen de deur om de tocht tegen te gaan en we schrikken ons dus een hoedje als er in het donker ineens hard aan de deur wordt gemorreld. Het blijkt John uit Alaska te zijn (waar ik in de Tararuas veel mee heb gelopen). Hij heeft het hele Zuidereiland een paar dagen achter me gelopen en heeft het nu op zijn heupen gekregen om zo snel mogelijk thuis te zijn. Hij besluit de modder te trotseren en zijn tent buiten op te zetten. Als we ‘s ochtends wakker worden is hij ook al weer vertrokken.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *