Start: Invercargill
End: Bluff – the end
Afstand: 34 km (2998 totaal)
Na 5 maanden lopen is vandaag de laatste dag.
Als wandeling is deze dag eigenlijk uitzonderlijk saai: een groot deel loopt langs de snelweg en de miezerregen is niet echt opbeurend. De sfeer is een beetje raar: aan de ene kant is dit het punt waar ik al 5 maanden naar toe aan het lopen ben, aan de andere kant betekent het ook het einde van deze bijzondere tocht, het afscheid van de vrienden waar ik nu mee loop, en het begin weer van het “echte leven”.
Over het algemeen overheerst de blijheid. Uitgelaten maken we foto’s bij de grote letters BLUFF en bij het echte eindpunt van de wandeling. Daar worden we trouwens nog verrast door een voor ons onbekend Nieuw Zeelander die ons in de regen had zien lopen en naar huis is gereden om bier voor ons te halen. Zo typisch voor de mensen hier, wat een heerlijke plek!
Ik ben ontzettend blij dat ik deze reis heb kunnen maken: zowel dat ik er de mogelijkheid voor heb gekregen, als dat ik het fysiek zonder blijvende blessures heb gered. Ik heb onuitwisbare ervaringen opgedaan en vrienden voor het leven gemaakt. Als ik de score op zou maken zou ik schatten dat ik 85% van de reis met volle teugen heb genoten, dat vind ik een topscore!
Wat ik ook bijzonder vind is dat ik nu ik dit schrijf (7 maanden na de finish en precies een jaar na de start) me nog steeds elke dag voor de geest kan halen: waar ik was, hoe ik me voelde, met wie ik was, tot soms welke muziek ik luisterde en wat ik precies gegeten heb. Ik weet geen andere periode (van deze lengte) in mijn leven die ik blijkbaar zo bewust geleefd heb en die ik me zo intensief kan herinneren.

5 thoughts on “Dag 153: de finish!

  1. Het was super leuk je blog te lezen! Ik ben blij dat je de verhalen na thuiskomst nog af hebt gemaakt.
    Veel plezier met je volgende avontuur… 😉

  2. Wat een leuk geschreven einde van het blog, heerlijk dat je zo van Te Araroa genoten hebt. Je hebt je geboorteland op een wel heel bijzondere manier kunnen verkennen, en wat fijn dat je alles zo intens beleefd hebt, dat zul je jouw hele leven met je meedragen als een geweldige herinnering. En dan te bedenken dat je vlak hierna ook nog eens zelf als extraatje Rakiura (Stewart Island) bent rondgelopen. Pap en ik zijn super trots op je, je bent een echte Kiwi!

    1. Bedankt mam, ik zal het zeker de rest van mijn leven koesteren als een geweldige herinnering. Bedankt voor alle ondersteuning gedurende de reis: als back-up mocht ik na een afgesproken tijd geen contact opnemen, achtergrond informatie over het land en de maori, logistieke hulp bij oa de schoenen, en als trouwe supporter van deze blog 🙂

      1. Graag gedaan hoor lieve dochter van me.
        Het back up zijn was zeker niet altijd makkelijk, soms echt zwaar (bv toen er tsunami dreiging was en je geen bereik had op dat smalle strand, of tentijde van het noodweer -the weatherbomb- toen je zonder bereik in de Tararuas liep, of die keer dat er een grote brand woedde in het gebied waar jij liep en laten we het maar niet over de helikopterredding hebben), maar het was wel onze unieke verbondenheid in die 5 lange maanden en ik heb er zeker ook echt volop van genoten ook, ondanks dat de meeste berichtjes midden in de nacht kwamen als jij overdag in NZ ergens boven op een berg gelukkig weer even bereik had.
        Deze gehele ervaring heb ik op afstand echt met jou mee kunnen beleven en dat ervaar ik als een groot geschenk.💜
        Ik heb er echter wel wat grijze haren bij gekregen 😉

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *